شاعرانه ی پسری خاكی

عقده دل

mahdirasaneh — Mon, 05 May 2008 08:41:36 GMT

مطلب جدیدمنو تو وب جدیدم ببینید

عقده دل

www.oghdehdel.blogfa.com

ممنون مي شم كه به عقده دل من سربزنيدمنتظرنظرات شماهستم

دل تنگی

mahdirasaneh — Fri, 23 Nov 2007 19:22:57 GMT

دل تنگی

دل من تنگه واسه نگاه دوباره تو

دل من مي خونه اردل تنگ تو

دل تنگم ، دوباره عاشقونه ميخونم ومي نويسم

دل تنگم ، دوباره چشم به راه تونشستم

دل تنگم ، خسته شدم ازاين دنيا

دل تنگم ، ديگه تاقت ندارم بمونم تنها

وقتي كه تنهام دلم پرازغم مي شه

يه گوشه مي شينه توگلوش بغزپرمي شه

بي حالم ازاين دنياي پرازغم

آخه ديگه نيست كسي دور و ورم

مي خوام بنويسم ازدل خودم

شعربگم ازتنهايي دل خودم

دوباره بخونم ازخودم

دوباره تورودعوت كنم به دل خودم

آيا تومي شنوي سخنم؟

آياتومي بيني اشكم؟

{مهدي}

تولدشعر

mahdirasaneh — Thu, 25 Oct 2007 17:14:18 GMT

سلام

سلامی به زیبایی شعر

سلامی به روشنایی مهر

سلامی به همه ی دوستان مهر

سلامی به شاعران پاییزی مهر

سلامی به روح سهراب

سلامی به نورنیما

وسلامی به همه ی خانندگان شعرهای من.به تمامی دوستان مهربانم به شاعران جوان.به تمامی دوستانی که مرادراین مدت یاری کردند ومرادرگفتن این شعرها کمک کردند ازنظرات گرمتون وتاسیر گزارتون متشکرم.

تولدشعر

ابرسياه من ببار

آب وروشنايي رابيار

خورشيدنورمهرباني

ماه من نورروشنايي

بتاب

......................

ادامه شعردرادامه مطلب

اگه شاعرانه من رودوست داری بیاوگرنه نه

15مهرسالروزتولدسهراب

mahdirasaneh — Sun, 07 Oct 2007 14:14:18 GMT

۱٥ مهر سالروز تولد سهراب سپهري

اهل كاشانم

پيشه ‏ام نقاشي است

گاه گاهي قفسي مي‏سازم با رنگ، می فروشم به شما

تا به آواز شقايق كه در آن زنداني است

دل تنهايي ‏تان تازه شود

چه خيالي، چه خيالي، ... مي‏دانم

پرده ام بي‏جان است.

خوب مي‏دانم، حوض نقاشي من بي ‏ماهي است.

سهراب سپهري پانزدهم مهرماه 1307 در كاشان متولد شد و چند ماهي پيش از كودتاي 28 مرداد، در خردادماه 1332 دوره نقاشي دانشكده هنرهاي زيبا را به پايان رسانيد؛ علاقه به شعر و نقاشي در سهراب به موازات هم رشد يافت چنان كه پا به ‏پاي مجموعه شعرهايي كه از او به چاپ مي‏رسيد، نمايشگاه ‏هاي نقاشي او هم در گوشه و كنار تهران برپا مي‏شد و او گاهي در كنار اين نمايشگاه‏ ها شب شعري هم ترتيب مي‏داد؛ تلفيق شعر و نقاشي در پرتو روح انزوايي و متمايل به گونه‏اي عرفان قرن بيستمي، هم به شعر او رقت احساس و نازك بيني هنرمندانه ‏اي مي ‏‏بخشيد و هم نقاشي او را به نوعي صميميت شاعرانه نزديك مي‏كرد.

تخيل آزاد، سوررئاليسم خفيف، جستجوي روابط متعارف اشياء، مفاهيم آميخته با خيال پردازي از مشخصه ‏هاي آشكار شعر سپهري است. همين ويژگي‌‏‌‏ هاست كه در نظر برخي وي را به تمايلات سبك هندي و قابليت مقايسه با بيدل دهلوي، شاعر عارف و خيال پرداز سده دوازدهم هند نزديك كرده است.

سفرهاي سهراب به غرب و شرق عالم و ديدار از رم، آتن، پاريس و قاهره، تاج محل و توكيو براي او بیشتر سلوك روحي و معنوي و سير در انفس به حساب مي‏آمد تا گشت و گذار و جهان ديدگي و سير در آفاق.

پيشتر از آن كه به هند و ژاپن سفر كند با فكر و انديشه بودايي و سلامت عارفانه پيشينيان آشنايي داشت، اين سفر آشنايي و علاقه او را ژرف تر كرد و در مجموع به هنر او سيرتي عارفانه و پارسايانه بخشيد.

سفر به ژاپن كه به قصد آموختن حكاكي روي چوب، آهنگ آن كرده بود، به او چيزهايي ديگر نيز آموخت؛ اينكه شعرهاي سهراب سپهري را گاهي در حال و هواي "هايكو" يافته ‏اند، اين كه سپهري به داشته ‏هاي خود خرسند و به شهر و ديار و طبيعت رهاي اطراف شهر خود كاشان پاي بند است، هر چند اندك مي‏تواند نتيجه تاثير اين گونه سفرها باشد، چنان كه توجه او به طبيعت هم در نقاشي و هم در شعر نيز از اين تاثير بلكي دور نمانده است.
او چشم به طبيعت داشت و از پيرامونيان خود، كه شايد تنها اندكي از آنان از صداقت و صميميت انساني بالايي برخوردار بودند، پرهيز مي‏كرد:

به سراغ من اگر مي‏آييد

نرم و آهسته بياييد، مبادا كه ترك بردارد

چيني نازك تنهايي من

علاقه سهراب به هنر و مكتب‏هاي فلسفي شرق دور، معروف است. اين علاقه را وي با آگاهي توام كرده بود. او به مطالعه در فلسفه و اديان بسيار علاقمند بود.

سهراب ابتدا در دهه 1330 به عنوان نقاشي نوپرداز به شهرت رسيد، كار شعر را هم از همان ايام آغاز كرده بود. نخستين مجموعه شعر او "مرگ رنگ" در سال 1330 به چاپ رسيد.

" زندگي خواب‏ها" را در سال 1332 و " آوار آفتاب" و" شرق اندوه" هر دو را به سال 1340 عرضه كرد. در اين مجموعه هاي نخستين او گه‌‏ گاه طنين صداي نيما يوشيج به گوش مي‏رسيد؛ اما مجموعه هاي بعدي يعني " صداي پاي آب"، "مسافر" و به ويژه "حجم سبز" كه در سال 1346 انتشار يافت، هيچ صدايي جز صداي آشناي خود او نيست؛ هر چند برخي در واپسين شعرهاي سپهري رنگي از زبان انديشه فروغ را ديده و در نتيجه از پاره‏اي جهات شهرت آن دو را قابل مقايسه دانسته‏ اند.
مجموعه اين هفت كتاب به همراه يك كتاب ديگر او به نام " ما هيچ، ما نگاه"، كه قبلاً نيز منتشر شده بود در سال 1356 يك جا در مجموعه ‏اي با عنوان هشت كتاب به چاپ رسيده كه بعد از آن بارها تجديد چاپ شده است.
شعر سهراب در ابتدا با انكار و انتقاد مواجه شد. شاعران و منتقدان ملتزم پيش از انقلاب، شعر و شيوه شاعري او را نكوهيدند و او را منفي ‏نگر، بي‏ مسئوليت و رويگردان از جامعه و مردم معرفي كردند. اما سهراب بي ‏توجه به اين نكوهش‏ها و جار و جنجال‏ها به كار خود ادامه داد و سر به شعر و نقاشي خود فرود آورد.

او به قضاوت ديگران كاري نداشت. گويي مي‏دانست روزي فرا خواهد رسيد كه شعرش قبول عام پيدا مي‏كند. از اين رو آرام و بي ‏سر و صدا سر به كار خويش داشت و آنچه را كه به اشراق و ادراك هنري دريافته بود. به پرده رنگ و به واژه‏اي به نرمي آب و لطافت آبي آسمان‏ها تسليم مي‏كرد، برترين ويژگي شعر سهراب غناي آن از نظر جوهر شعري است، چيزي كه در آثار كمتر شاعري به اين زلالي مي‏توان يافت.

از لحاظ ساخت و قالب، شعر او در اكثر موارد آهنگين ارائه شده است. سهراب با استفاده از صداها و كلمات، موسيقي مي‏آفريند، موسيقي نرم و رويا برانگيز شعر سهراب با هيچ شاعر، ديگري اشتباه نمي‏شود و همين امر هنجار برجسته سبك او را به ويژه در كارهاي اخيرش مشخص مي‏كند. پيوند كلمات و همنشيني تصويرها در شعرهاي او بديع و پاكيزه از كار در آمده است.

اين تصويرها بيشتر از آن كه در طبيعت قابل لمس باشد، در ذهن و روح خواننده حس مي‏شود و با ادراك انساني او در مي‏آميزد. سهراب سپهري در ميان انبوه شاعران نيمايي پيش از انقلاب، شاعري استثنايي بود كه از همه جنجال‏ها روشنفكرانه و غرب گرايانه پا كنار كشيد. او براي بسياري بهترين نمونه يك هنرمند واقعي بود. انساني وارسته كه به استعداد و توانايي ذاتي خويش تكيه داشت، تنها زيست و در اين تنهايي از نيرنگ، دورويي و تقلب دور بود، گويي تمام فضيلت‏هاي يك هنرمند اصيل و نجيب ايراني را در خود داشت.

سپهري روز اول ارديبهشت ماه 1359 در اثر ابتلاي به بيماري سرطان خون درگذشت. با آن كه شعر وي حاوي فضيلت‏هاي گمشده انساني بود در زمان حياتش مقبوليت عام پيدا نكرد، اما بعد از انقلاب و به ويژه از دهه 1360 به بعد گروهي از شاعران و منتقدان به شعر وي روي آوردند و بر شعرش نقد و تفسير نوشتند.

www.mahdirasaeh.blogfa.com

حرف دل

mahdirasaneh — Fri, 28 Sep 2007 07:03:18 GMT

حرف دل

گلویم بغض سنگینی دارد

ودلم ازبغض گلویم سخت گرفته است

نگرانم که این بغض سنگین

درگلویم لانه کند

ویاباترکشش چشمانم را

پرازسیلاب کند

اگربه من نگاهی کند

حاجتم راخواهم گرفت

وبغض رهایم خواهدکرد

آه.دلم برای آن رویای عاشقانه

چه دلتنگ است

ودلش می خواهد که اورا درآغوش کشد

آن جلوه نورانی آسمانی را

عمری دوباره خواهم داشت

ودنیایی طوفانی

بادیدارموعودآسمانی

شایدببینمش

شعراز:مهدي

حاصل عمر

mahdirasaneh — Sun, 23 Sep 2007 11:09:18 GMT

حاصل عمر

درکنارت ازغم می گویم

ازتنهایی وسرگردانی

زارزارمی گریم اما

گوشی شنوا کم است

وقتی ازقلبم می گویم

چشمانم دردریای شوراشکم غرق می شود

زندگی پراز موج است

وعمرخلاصه است

دستهایم موقع نوشتن می لرزد

ولی می نویسم تا بماندبرای همیشه

{مهدی}

تقدیم به دوست

دوری ونزدیکی

mahdirasaneh — Thu, 23 Aug 2007 13:33:33 GMT

(دوری ونزدیکی)

اگرغم باشدیاشادی-آخرمی افتدمیانمان جدایی

اکنون خداحافظ خداحافظ ای یارمهربانم

ای همه رویایم

توبایدمی دونستی وقت جدایی می رسه

دیگه یادم نیار چشای من خیسه خیسه

برودیگه پشت سرونگاه نکن

برواشک منو زیادنکن

می خوام بری ازپیشم

میخوام آب نرسه به ریشم

تومثل باغبونی آب می دادی به گل ها

تومثل ابرپربارتوی فصل گرما

شعراز:مهدی رمضان نسب

(کپی ازشعرممنوع)

ستاره

mahdirasaneh — Sun, 19 Aug 2007 10:48:25 GMT

ماهی قرمز

دلم میخوادکه دوباره کنارتوجون بگیرم

دلم میخوادتودریای نگاه توماهی قرمزبگیرم

دلم میخوادکه باچشات نگاه کنی به اون نگام

دلم میخوادکه بالبات لمس بکنی روگونه هام

توآسمون قلب من فقط یه ستاره بیشترنیست

اون ستاره قیرقلب توقلب دیگه ای نیست

دلم میخوادکه دوباره بخونم با تو یه ترانه

دلم میخوادکه دوباره بسازم شعرهای عاشقونه

دلم میخوادکه نگاموبانگات یکی کنم

دلم میخوادکه شعرامو با آهنگت غاتی کنم

شعراز:مهدی رمضان نسب

(کپی ازشعرممنوع)

دل مینایی

mahdirasaneh — Fri, 17 Aug 2007 15:54:25 GMT

دل مینایی(شیشه ای)

ناز ناگاه -بقزگلو-اشک چشا-یه عاشق تنهامیون رود-می خونه ومی سازه- آهنگ عشق می نوازه.......

دوباره باز گریه بکن

عزیزمن خالی می شی

غموتورهابکن دوباره باز حالی می شی

ازدرونت توبخون بشنوم من درددلت

دوباره باز حالی کنم از بی حالی دلت

دل تومثل یه مینا

می شکنه زودبی هوا

دل تومثل یه گل

پژمرده می شه

مثل گل سرخ

دل تو مثل دل من تنهاست

دل تودل یه عاشق بی همتاست

آرزومه که من باست بخونم

آرزومه که من باست بمونم

شعراز:مهدی رمضان نسب

(کپی ازشعرممنوع)

یا علی

mahdirasaneh — Fri, 27 Jul 2007 15:05:33 GMT

روز پدروتولدحضرت علی رابه همه پدران تبریک می گم.

{مهدی رمضان نسب مدیریت وبلاگ}

زلیلایی شنیدم یاعلی گفت............به مجنونی رسیدم یاعلی گفت

مگراین وادی دارالجنون است............که هر دیوانه دیدم یا علی گفت

نسیمی غنچه ای رابازمی کرد.......به گوش غنچه کم کم یاعلی گفت

خمیرخاک آدم چون سر شتند............چوبرمیخاست آدم یاعلی گفت

مسیحاهم دم ازاعجازمی زد..............زبس بیچاره مریم یاعلی گفت

علی رازربتی کاری نمی کرد...............گمانم ابن ملجم یاعلی گفت

مگرخیبرزجایش کنده می شد..........یقین آنجاعلی هم یا علی گفت